Venus

Me vendo al mejor postor, 
una linea de conversacion sin final, un stand by sin rencor, mientras tanto me bifurco, en sucios tratos, me reflejo en vosotros, vuestras caras me devuelven, la fracción de un pago con retraso. Y quien es el mejor postor, soy yo, hago mi mejor trato, te robo la cartera mientras palpas mi tracto, y buscas mis palabras, como oro entre arena, es la fiebre del lodo. 

Y consigo robar tu tiempo, para guardarlo, en anecdotas, es papel mojado. Pero soy yo quien cierra el trato, mientras tanto vendo historias a quien no haga daño que levante la mano, solo historias, pactos, compra venta de momentos, harto, de presenciar una escena que no entiendo, si no salvo el momento con un pacto. Compra, vende, hagamos un trato, al mejor postor robemos los platos! Los cuadros! Estar a salvo en un contrabando de supervivencia. 

Al mejor postor me vendo, barato.

Kode a


Hitz egin dezagun. 

Kriptografia ezkutuak, hitzak itzuli, tolestu, aldatu, trilleroen jolasetan.

Non dago esanahia? non estilo liburua? Hiztegia galdu dut, galdu dira hitzok berreskuratzeko bideak.

Zer dira ikurrok? Grafia hauek, 

ezin hausnartu, ezin arnastu, trabatzen dira hizkiak albeoloetan, nikotina zantzuak, itogarriak, morse hauen argia, itxugarria, karbono dioxidoz beteriko garajea, autoa martxan, ateak itxita.

Alarmak entzuten dira airean, kasu! Bonbardaketa, 

lubakira ihesi, 

hizkiak, gupidagabeak, 

erortzen dira, bata bestearen ondoan, 

errukirik gabe, 

galdera zaparradak, 

erantzunik ez duten galderak, 

erantzunik bilatzen ez duten galderak.

Bata bestearen ondotik, harridura ikurrak, erakusleak, salaketak, ergatibo antzuak, umezurtzak, akusatiboa.

Non dago enigma? Touringen tresna, 

gerrate honetan gurutzatzen diren hitzak, hizkiak jaurtitzen direnak, ikurrak arazteko, aurreikusi dezagun azken mugimendua, lurpera ditzagun bestela uraniozko bilduma kaltetuak, hilerri radioaktiboetan. 

Txukun, hilarria eta guzti, epigrafearekin, 

hemen dirau ahaz ez dadin, gerra kuttunenaren enigma, 

ulergaitza, 

lurrazpian, 

partikula esponentzial hauen azken patua, lurrazpian, 

biluzirik, 

oihartzunaren isiltasunean, 

heriotzean bizirik.

Aldarea


egin nuen, non bestela?

Ondoan gau eta egun, orduak, eta orduak, eta orduan…

Aldareak aldare jarraitu zuen,

kandelak piztu, hautsa kendu.

Gauak zuri, egunak ere, arin, bata bestearen ondoan, ezin ihesi, aldarearen zaintzak guztia xurgatzen baitzuen.

Irudia, kandela, ikonografia, erreguak,

baina aldarea berdin,

zipitzik ez, luzaroan, kandelapean.

Eta urteak pasa dira, lilurak dirau, kandelen argiak, ohiturak, gogoak, baina aldarea aldare, goian, bego, urrun, desorekatutako angelu esanguratsuetan.

Eta orduak orduan, zuriz, eta gauak ilunenak, dagoeneko kandelek ere ezin dutelako argitu aldarte txiki hau, kobazuloan, elipsian, gertutasunean txikia dela onura, hona, ondora esan ezin dena dagoeneko kasik, atrebentzia honezkero, zergatik, gurtzearen erritua bolondresa zen eta.

Aldarea aldare,

angelu kamutsetatik ez da argirik sartzen.

Azken kandelak irauten duen bitartean, ohitura dela eta, utzi dezagun koba, argi txikian, beste norbaitek profita ditzan ametsok,

noizbait egi bilakatuko direlakoaren ilusioz.

Ondorioak

Ahazten ditut aldiro,

ezabatu,

eta berriro hasi,

metatutako gainzama hauek,

bidea modu berdintsuan errepikaraziz,

gauero itzultzen direlarik amesgaiztoz mozorroturik, begiak ordu erdiro irekiz,

ez gara iritsi, ez da amaitu, ez dut ikasi.

Eta nekeak azkenean estutzen nau loak bahitu arte, hurrengo egunean berriro hasteko hasieratik. 

Akats guztiak bere tokian, tranpak, zerotik, ahazteko ohitura dut eta, berrabiaraziz.

Escalera

La escalera es un panoptico,

y sube, y sube. Es mecánica, y todos miran y comparan. Arriba! Dicen, arriba! Y nunca miran abajo.

Porque ya no existe a sus ojos, solo es abismo. Y la tautología ríe, qué ironía, y Muntchaussen llora, nunca le dijeron cómo, pero la escalera sube, sube y no espera, mientras todos miran arriba.