Ondoeza eta abstrakzioa

Hotzak zeharkatzen dit hezurdura, aspalditik, oinetako behatz txikitik zabaltzen den izotzezko kristalak bezala.
Barruak denboran hiltzatuak, eta eskuak bero ditut, beroegi, zainak dilatatuak ditut, eskuak handituak, masailak gorrituak, baina hotzak dirau, barrutik datorrelako negu hau.
Isiltasun handienean entzuten direlako oihartzunik bortitzenak, eta luzatu egiten dira, iraganetik etorkizunera, nikotina egunak, kafeina gauak, eta biokimika erratuak, noizbait eratuak, korronteak daramatzala, zainetatik, iturri argitu gabeko urmaeletatik.
Eztandak, eztanda kontrolatuak, kartografia zentzugabe honetako topografian, zeharbideak topatzen ditu ondoezak aldiro zabaltzeko, gorputz osoan kristalizatuz.
Eta gezur guztien ondoren, egiak, eta egin guztien ondoren, gezurra.
Badakit, tamalez galderen denbora amaitu dela, eta erantzunak papurrez besterik ez dugula osatuko, zentzu-atalak, atazak, korrontean galdurik.
Badakidalako zer den toki hau, egonda nago, eta ez dut maite, baina aldiro itzultzen naiz, prozesu logiko deduktibo oinarrizkoenaren emaitza. Logika kontuak, aritmetika sinpleak, baina estadistikak eta probabilitateak beti ematen dute aukera, portzentaia, errore tipikoa.
Zabaltzen da zainetan, izotz hau, ondoeza bezala, hezurretan muindua, eta kutsatzen ditu berotzeko ditudan aukera guztiak, nire negu perfektu honetan.
Abstrakzioaren mugetan, asmatu ezinik, zerk mantentzen nauen iraganean preso, aurrera ezin eginik.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s