Espazio txikietan

Hasieran zelaiak ziruditen,
zabal eta amaiezinak,
bazter, muga eta sargune ezezagunekin.
Igaro nituen guztiak, itxuak makuluarekin egiten duen bezala, itxas hondoetako submarinoen sonarrak.
Eta behin eta berriro igarotzen nituen espazio amaigabe horren mugak, zabal eta ezezagunak, nire egin nituen arte, eta dizdira egiten nuen, arnasa bezala iluntasunean, beirazko potoan ipurtargiak bezala.
Baina mapa osatu nuen, planua ezagutzeraino, eta espazioak dagoeneko ezagunak egin zitzaizkidan, espazio txikiak.
Ziega baten parekoa zen argitu beharreko zuloa, txikia, iluna, ia mugitzeko aukerarik gabea.
Algarak entzuten nituen ondoko gelan, baina ezin jakin zer zegoen kanpoan.
Bitartean, zabala zitzaidan mundu hau txiki egiten zen, gero eta txikiagoa, gero eta ilunagoa, esku artean sartzen den espazioa, eskuak balira behinik behin paretak.
Baina hotzak ziren mugak,
eta isilak, beirazko hormak,
erakustoki pribatuan, trofeoa.
Galdutako apal batean oroitzapenak argituz, gero eta apalagoa zen argiaz,
noiz bisitatua izango zen kutizia bezala,
espazio txikian.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s