Unea

Haizeak hostoak astintzen ditu.
Entzuten ditut, molekulak, espazioa zeharkatzen, ibai bat, eta oroitzapen usainak garraiatzen dituzte,
azalaren kontra igurtziz.
Feromona magnetikoak.
Hatz puntetaz oroitzen naiz, itsas usainak, egurra, zeruaren kolorea, eta maindire garbiak.
Izerdi freskoa kamisetan.
Eskua zabaltzen dut, pasa dadin denbora, eta bere molekulak, bertatik, ezin baitut harrapatu, gelditu, jaso.
Bakarrik bizi dezaket, unea.
Espazio txiki honetan pizten diren fase sinaptikoetan bizi diren oroitzapenak,
plater soinuak, hortzak garbitzen dituen iragana komunean.
Zure ileak,
egiten duen soinua, ohean lo zaudela mugitzen zarenean.
Eta beste behin uda, eguzkia, itsasoa, haizea.
Eguzkitako krema usaina, ibaietako ur gezaren zaporea ezpainetan, urteetan joko ez duzun gitarraren soken ohiartzuna gelan.
Ezin ditut gorde, pasatzen direla, ideiak, haizearekin batera korrontean oroitzapenak, eskuen tartean, sentitu besterik ez, eztanda txiki hauetan, gertatzen direnak, unean.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s