Azken hitzA

img_20190204_081052_520

Ontzi fantasma bat naiz,

noraezean, itsaso honetan, azkenik, korronteen menpera,

askatua.

Zauri bat naiz, ezin itxi dena,

isuri egiten naiz, arima, izana, tantaka, bidean,

odol arrasto bat, ezin jaso dena.

Urmael bat, aienea, zarata bat, emergentzia txirrinak airean.

Hustu egin naiz, guztiz, bihotza agortu zait, betirako.

Eta eskutan ibai garbienaren ura bezala daukat zure usaina, eta hurbiltzen ditut eskuak aurpegira, desager ez dadin, azken hitza,

laztan hau, korronte hau, gure soka, gure katea, gu.

Baina askatu naiz, hobe beharrez, azken hitzak esan dizkiogu elkarri,

malkotan,

negar-zotinka,

izara artean,

mugagabea den ohe horretan.

Zauri bat naiz, oinaze bat, itogin bat, arrasto bat.

Nola egin,

ez dagoenean besterik.

Barruak atera ditut, mahai gainean zabaldu, afalostean,

disekzio ariketa bat,

magrebeko zokoan bagina bezala,

hemeretzigarren mendeko kirurgiaren hastapenak,

etorkizun berriei irekia,

eta eskua eskaini dizut,

goazen,

baina ez zara ausartzen,

eta toki honek estutzen nau.

Errari, mamu ontzia, Prestigea, gordin isuriak, odolusten,

abesten dugun bitartean, aurpegia eusten diogu elkarri,

azken laztanak, azken azal zatiak, azken begiradak,

inoiz leku sakonagora ez ginen heldu, sakratuena den lekura,

intimitate xumeenera.

Azken hitzAk zuretzat,

eta kanta bat, bihotzean, landa dadin, urmael honetatik,

eskaini ahal den ederrena,

bizi berri bat.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s