Iragana ate joka

Kafea eskuetan,
goiz eguzkitsua eta txolarreak teilatuan.
Ez da gehiagorik entzuten,
eta uhinak zeharkatzen gaituzte,
itzali dira hargailuak.
Ezin dira hezurmamitu.
Baina sokak dardar egiten dute,
kaioak tximenean algaraka,
denborak pulsar baten moduan emergentziaz igortzen du, aurrerantz eta atzerantz.
Ispiluen gelan isladak preso daude,
alde egin nahi izango balute bezala,
isladak, gainazal batetik bestera ariketa matematikoak burutzen dituen balarena bezala, angelu zorrotzak, hipotenusa eta zenbaki osoak, irrealak, nepertarrak.
Burrunbak astintzen ditu barruak, ehunak, organuak, #La sostenitua. Etorkizunetik dator gezia, iraganean zartatua oraina estutzeko.
Espasmo bat, tximeleta efektua,
ez naiz ispilu bat, ezin dut denbora islatu,
denbora azalean zartatzen zait, ez dit denbora islatzen, denborak ni islatzen nau.
Abestiak balantzaka jarri ditu organuok,
barrenok, elizan bezala, mezan bezala,
ezkontzan, ezteian, hiletan, denboran.
Kanpaiak dorrean, dardarak, uhinak.
Kaioak algaraka entzuten dira,
itsas gora, eta txolarreak teilatuak bete dituzte udaberrian, lastoz osatutako lubakian.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s