Estaldurarik Gabe

Lilurapean murgildu gintuen modernitateak, nonahi, tresna, traste eta gailu teknologikoak onartu genituen, gure egunerokotasuna errazteko, arintzeko. Erabakiak hartzeko, bilaketak burutzeko elkarrekin jarduteko erabiltzen genituen. Teknologia berriak egunerokotasunaz jabetu ziren. Ahots eta testu prozesamendurako sintesi digitalak burutzen zituzten algoritmoak garatu ziren, hizkuntzak eta lengoaia prozesatu, eta dekodifikatu egiten zuten programak bultzatu genituen. Adimen artifizialak sortu genituen, sarea den informazio itsaso horretan geure kabuz bilatzeko astia edo borondate eza ordezka zezaten. Kortana, Siri, Alexa. 

Lami kantuak bezalakoak ziren, konturatzerako geure senean  bigarren plano batean burutzen ziren programak bezala. Nonahi, iragarkiak, sailkatutako berriak, berbiderapenak, zentsura, blokeatutako datu eta informazioak. 

Horrela konturatu ginen guztiaz, Big Datak bahituta gintuela, gure nortasunak ordezkatuak eta gidatuak izaten ari zirela. Lami kantuak bezala xuxurlatzen zigutela geure egunerokotasunaren nondik norakoa zein izango zen, geure erabakiak zeintzuk beharko luketen. Liluratuta gintuen haren doinua, hondoan, ia entzungaitza zen zarata, modem zaharkitu batena bezalakoa.

Hizkuntza zen gakoa, gakoetako bat, eta horrela jabetu ginen. Euskara ez zegoela oraindik guztiz prozesatua, Big Datak ez zuen guztiz irentsi, ez zituen geure hizkuntzaren konplexutasun eta nolakotasunen ñabardura guztiak barneratu, prozesatu eta birsortu. Ez zuen metamorfosi linguistikoa guztiz gauzatu. Hizkuntza gutxitua zen gurea, ia ikusezina, hondar ale bat sistemaren zapatetan, ez zen sumatzen kasik, akaso ezeroso samarra une konkretu gutxiren batean.

Hortik hasi ginen, orduantxe konturatu ginen, gure hizkuntza ganoraz eta osorik prozesatzeko biderik ez zuen Big Datak. Gure gailu eta tresnek entzuten gintuzten, baina ez zuten esaten genuena guztiz ulertzeko biderik. Honek berak hausten zuen lilura, bahiturik gintuen lami kanta. Gure hizkuntza mintzatzerakoan geure kabuz jardun, erabaki eta pentsatzera behartuak geunden, eremu honetan Big Dataren eragina ahuldu egiten zen, eta bat batean trantze hipnotiko batean murgilduak egon izan bagina bezala esnatu ginen, gutxi batzuk hasieran, gehiago denborarekin, xumeki, emeki, gutariko nabarmen bat osatzea lortu genuen arte.

Big Datak, egunerokotasun globalak bahituta zuen, errealitatea xake partida baten parean antolatuz, algoritmo bidezko estrategiak burutuz, sal-erosketak, erabaki politikoak, gobernuak gailenarazi edo deuseztatuz,  iritziak bideratu, indartu edo isilaraziz, kontzeptuak bultzatu edo desagerrarazten. Hau guztia bigarren planoan gauzatzen zen, ia entzungaitza zen doinu liluragarrian sortua, lami kantuak, garaia bizigarriagoa egiten zuen ezinbestekoa bilakatu zen teknologiak bideratua.

Gure hizkuntza mintzatzeak Big Dataren kontrolaren eremutik at mantentzen gintuen, ez zen  ariketa erraza, interferentziak handiak ziren, eta gure hizkuntza neurri handi batean prozesatuta zegoen, sintesi bidezko prozesamendua geroz eta aurreratuagoa zelako, lanak genituen nortasuna xurgatzen zuen munstro orojakilearen eskuetatik urrun mantentzeko.

Bigarren pausoa ematea erabaki genuen, sintaxia, morfologia, egitura jorratzea. Prosa egiturak eta egitura narratiboak kodifikagarriagoak zirela antzeman genuen, hortaz Big Datak gugan zuen eragina nabaria izaten jarraitzen zuen. Algoritmotik salbu mantendu nahi genuen, lami kanta entzuteari utzi, geure kabuz izan, jardun, bizi. Planaren bigarren fasea martxan jarri genuen, egitura poetikoa erabiliko genuen elkar ulertzeko. Poesiak ez baitu kodifikazio modu bakarra ulertzen, itzulgarritasun zehatzik ez dauka, komunikazioan parte hartzen duten eragileek prozesuan aktiboak izan behar dute, ez dago itzulpen argirik, komunikazio prozesu hauetan geure kabuz pentsaraztea genuen helburu, interferentzietatik ihes egin, Big Dataren radarretik desagertu

Egitura poetikoak erabiltzeari ekin genion beraz, dagoeneko bi suhesi inposatu genizkion Big Data orojakile eta nonahikoari, gure arrastoa ezabatzea lortzen ari ginen, azkenik gidatzen gintuen lilura honetatik aske geratzeko bidea hasi.

Atopia RPG artefaktu kosmikoarentzat idatzia.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s