Basoak

Azala kizkurtzen zait, kiribildu,
goroldioak bildu egiten du.
Azal zahar hau, oroitzapen guztien lekuko.
Eta sustraiak aireratzen zaizkit, non heldu, besarkaden bila, eta adarrak zabaldu, hostoak agertu, udaberria hatz muturretan.
Eta adarrak, oreina bat naiz,
eta haginak, basurde bat naiz,
eta hegalak, basoan.

Abagunea, argi gunea, zuhaitz zahar honetan hobia, koba, pasabidea.
Eta barruak kanpora egiten du, eta kanpoak barrura.

Piztiak, gauez, argi-ilunetan, erroiak, paumak eta saguzar bat. Amaraunak intzaz bustiak, eta ilargia guztia argitzeko,
argi jokoak, amarru ausazkoak.

Basoa da udaberrian, organikoa, bere estatikotasun guztian mugitzen, enbor bat.

Udaberria da hemen, barruan,
basabere egunez,
pizti gauez, piztua zikloa.
Ehunzangoak larre honetan, ardiak bezala, organikotasun lurrezko hau kitzikatzen.
Ziklo amaigabean,
haginak, adarrak, iratze mami kiribilduak,
mamu ustezkoak lanbro hezean.
Bitartean,
iraultza goroldioan.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s